بغض که می کند بیچاره می شوی ، چشمانش که خیس می شود اشک امانت نمی دهد ، لرزش صدایش آرامشت را می گیرد ، فریاد که می زند میخکوب می شوی ، نگران که می شود دلشوره می گیری،

 او دارد چه می کند با ما ؟

دارودسته مهران مدیری یک هفته خودشان را بکشند او دوشنبه شب ها در چند دقیقه همه را به باد می دهد .

پسرک بازیگوش جنوب شهری که هر روز پای پیاده ، روی ریل راه آهن خودش را به مرکز شهر می رساند حالا تبدیل به بازیگری شده که حضورش هر چند کوتاه در هر اثری آن را زیر و رو می کند .

ده سالی می گذرد از مشتی که حاج کاظم بر شیشه  بی خیالی زندگی پس از جنگ زد و نشست و برایمان قصه گفت .

اما او هنوز در اوج است هنوز هم آن بالا بالاهاست ، حاج کاظم هنوز روی تپه شاهد ایستاده و خیال پائین آمدن هم ندارد .

او چکار دارد می کند ؟

چه کسی را سراغ دارید که بشود در یک لحظه در چهره اش بغض و نگرانی و شرم و ترس را توأمان دید ؟

او دارد با جانش بازی می کند و با جان ما نیز .

زیر تیغش کاری کرده که مجبوری کنار خانواده ات بنشینی و هر چند لحظه یکبار خودت را با مصیبت از آن حال و هوا بیرون بکشی و یادآوری کنی که همه چیز فقط یک فیلم است .

***

اما مگر او چه دارد ؟ از کجا می آورد این نیروی ویران کننده را ؟

 چند سال پیش در جایی گفت : هر بار که هر نقشی را می پذیرم ، حتما ً یک شب تا صبح یا غروب تا شب را در بهشت زهرا با برادر شهیدم خلوت می کنم .

آری

او بر گردنش دینی است نسبت به حاج کاظم ها که هیچ ابایی هم از تکرار آن ندارد

اصلاً خودش اعتراف کرد که « حاج کاظم در وجودم ته نشین شده و از آن خلاصی ندارم »

بگذار منتقدین متهمش کنند که دارد خودش را تکرار می کند ، مگر در همین عبور شیشه ای با بغض به گلو نشسته اش نگفت :

« وقتی به این برسیم که حاج کاظم ها وعباس ها را از دم تیغ بگذرانیم و فراموششان کنیم من بازی را کنار می گذارم »

***

برداشت آخر : تنها حضور او در جشنواره بیست و پنجم پاداش سکوت است ، باز هم حاج کاظم با مشتی دیگر می خواهد چرتمان را پاره کند .

بی شک این بار نیز دارد شاهکاری برای انداختن کلاه عقل از سر منتقدین و کشاندن لشگر تماشاگران به سالن های تاریک . . .

من برای صبرتون یه یا علی می خواهم . همین !